Παυσίλυπο

Παυσίλυπον… διότι αληθώς και τας οδύνας και την θλίψιν διασκεδάζει, και την λύπην παύει

εκ του αέρος του καθαρίου και δροσερού…» (Δ. Ψιμόπουλος, 1909)

 

Ήταν το πρώτο δημόσιο πάρκο που απέκτησε η Καρδίτσα 20 χρόνια μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας στο ελληνικό κράτος. Μαζί με το δίκτυο ύδρευσης, σηματοδότησαν το όραμα για αστικό εκσυγχρονισμό της πόλης στην αυγή του 20ου αιώνα. Στο τμήμα βόρεια της «οδού Λαρίσης» (σημερινός πεζόδρομος Κ. Τερτίπη) φυτεύτηκαν διάφορα είδη δέντρων, ενώ στο χώρο της σημερινής πλατείας Πλαστήρα υπήρχε ο «ανθώνας» και κομψό λευκό περίπτερο με χαρακτηριστικά ξυλόγλυπτα γείσα και κιόσκια για τους θαμώνες, εικόνα που συναντάμε σε πολλές φωτογραφίες του Μεσοπολέμου.

Οι διάδρομοι του πάρκου ήταν ο πιο δροσερός και προσφιλής χώρος περιπάτου των αστών τους ανοιξιάτικους και καλοκαιρινούς μήνες. Εξίσου πολυσύχναστο ήταν και το περίπτερο, χώρος όπου εμφανιζόταν η Φιλαρμονική της πόλης και πραγματοποιούνταν κινηματογραφικές προβολές, θεατρικές παραστάσεις και συναυλίες

ως τον 2o δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Την περίοδο αυτή το πάρκο γνώρισε τη μεγαλύτερη ακμή του: αναδασώθηκε, φυτεύτηκε με πολλές και σπάνιες ποικιλίες λουλουδιών και απέκτησε λιμνούλες με ψάρια, ζωολογικό κήπο, παιδική χαρά και σιντριβάνια.

Ως τότε η έκτασή του είχε περιοριστεί σημαντικά λόγω της ανέγερσης του 3ου δημοτικού σχολείου και του πολυϊατρείου, το οποίο, μετά τους σεισμούς του 1954, στέγασε προσωρινά το δημαρχείο (σημερινό ληξιαρχείο).

Το πάρκο αναμορφώθηκε στη δεκαετία του ’50, με σημαντικότερη παρέμβαση το νέο αναψυκτήριο μέσα στον δενδρόκηπο, σε σχέδια του γνωστού αρχιτέκτονα Β. Κασσάνδρα, μετέπειτα καθηγητή του Εθνικού Μετσοβείου Πολυτεχνείου.

Η ανάπλαση του Παυσιλύπου, στη δεκαετία του ’90, βασίστηκε σε μελέτη βραβευμένη σε πανελλήνιο αρχιτεκτονικό διαγωνισμό.